درد بده درد بده درد بده درد بده درد بده درد بده درد بده درد بده

درد بده درد بده درد به این مرد بده 

درد بده درد بده درد بده درد بده  

درد بده درد بده درد بده درد بده درد بده درد بده درد بده درد بده 

مرد شدم ؟ قدرتِ نامرد بده! 

درد بده درد بده درد بده درد بده 

سبز شدم؟ زرد بده! 

گرم شدم؟ سرد بده ؟ 

درد بده درد بده درد بده درد بده  

قافیه از درد به این مرد بده 

درد بده درد بده 

..  

درد بده درد بده درد بده

ای سخندان بزرگ

که همیشه منو می خندونی،

بگو امروز تو کدوم قندونی ، کردنت زندونی؟

نمی تونی در بیای ! می دونی؟؟

خفه شد . خود شدو خونش را خورد!

خرکِ بی خبری از خطرش آگه شد،

نعره زد خاک و خُلی را گِل کرد

دست و پا برد در آن ، خود شد و مرد!

در دست من چمدانی چرمی ست که با همراهی یک چتر چارگوشه ، در کنار یک چاپارخانه ایستاده ام و چانه ی چرندباف من ،  چرخیدن چرخ های یک قطار را به چارپای چموشی که مدام پاهای چلاغش در هم چفت می شود - برای رفتن به چغازنبیل - ترجیح می دهد..

به سانِ یک چکاوک بازگشتم

چه شد؟ مبهوت ماندی ای برادر!

گمان کردی پس از آن رنج بسیار

غرورم گم شده ست و غاز گشتم؟؟!

../.: تمام شعر های استفراغیات از شعر های هجوناک خودم هستند!

یک بی مخ بزرگ که نامش عماد بود

ماندن در این میانه برایش جهاد بود

درگیر غمزه های کثیف شما نشد

چون خوب می نوشت و به دستش مداد بود

          Hey sexy lady     ………        !   

Mr Dj    ...