همان چوپان دروغگو هستم

که

دروغ نگفته ،

حرف راستش را

همیشه نه .. ولی

همیشه باور نمی کنند..

یک بی مخ بزرگ که نامش عماد بود

ماندن در این میانه برایش جهاد بود

درگیر غمزه های کثیف شما نشد

چون خوب می نوشت و به دستش مداد بود

هوا ابری ست

آسان می شود پاییز بود .

برادرم سخن بگو !

که واژه های قوم من

هنوز زنده اند . .

- - //

برأ می همرأ گب بزن

بوخؤن،

امه شعر و غزل نَمَرده ..

حتّی

چراغ مناره ی مسجد

- تنها نوری که از بیرون نگاه مرا به خود می خواند -

هم

امشب خاموش است

و در این سو و آن سوی مرز پنجره،

شب به شدّت می تابد..

../. سال ها بود این چراغ را خاموش ندیده بودم

  گوئیا حادثه ای در راه است

اگر شب را نخوابیده باشی

هیچ تفاوتی ندارد که

 صبح بخوابی یا نه

حتّی اگر تمامش را خواب ببینی

خواب های دم صبح ،

هذیان های خدا هستند . .

اگر سکوت می کنم . .

اگر

سکوت می کنم . . .

نه اینکه واژه نیستم . . !

پسر روشن آب!

ظهر تابستان است

لب پاشویه ی غفلت ننشین.

فکر ماهی ها باش

که پر از دلهره ی زنده نماندن هستند

چون پس از رفتن تو

هیچ کس نیست

بگوید به خدا ماهی ها

حوضشان بی آب است.