چتر نشین که باشی

خیلی چیزها را نمی توانی ببینی

نمی فهمی که هوای ابری بر تو حکومت می کند

یا باران.

یا اینکه آفتاب حکم می راند.

وقتی چتر را می بندی ممکن است همه چیز عوض شده باشد..

و تو نبودی

و انگار خواب بوده ای...

متوّلد بهمن که باشی و از تبار برف

پسر هم باشی

 -حتّی دختر هم باشی-

بهار را هم مثل زمستان دوست داری ..

امّا تنها اگر باشی

برای خیلی ها هم مثل پدر باشی

- و حتّی مادر هم باشی -

امّا کسی نداند  خودت  هرچقدر هم که بزرگ باشی

باز هم کسی را می خواهی

تا کمی از زنده بودنت را به او وصل کنی..

هوا که گرم می شود

                     گاهی

احساس سرما می کنی

هوا که گرم می شود حس می کنی داری خفه می شوی

بعدش ذوب می شوی

کم می شوی...

می شوی یکی مثل میرعماد

که می گویند چه اسم جذّابی دارد

می گویند

می تواند بزرگ باشد...!

می گوید : من بزرگ هستم اگر بقیه بخواهند مرا بزرگ ببینند

و بزرگ باشند..

اگر نه که بهتر است بروم در یک روز برفی زمستان

در گوشه ای بنشینم...

و شاید مُردم..

شاید هم به جای مُردن ، خنده بر لب یخ زدم /.

فقط یک لحظه احساس بدی داری

ولی بعد خلأ....

از ارتفاع پرت میشی

شاید وقتی که داری می اُفتی فکر کنی من چه مرگ بدی خواهم داشت

ولی وقتی داری تو هوای آزاد با سرعت پایین میری...

وای که چه زیبا و راحت

تا برسی به زمین انگار تو خلأ هستی

و یک لحظه بر خورد با زمین و تمام.

دوباره خلأ...

و آزادی از جسم.

../: این نوشته درباره ی خود کُشی نیست

به جز اندوه بی سامان

که چیزی در حضورم نیست

تا برایت ، لحظه ی دیدار ،

هر شب پیشکش آرم..!

میرعماد

شنیده ام که مرا بی صدا

                      بی سایه دیده اید

گیوه ای از ابر

          پاپوش پاهای گیاهی من

بی یاخته

بی خون

هم بدان‌گونه که روز بارانی می گذرد،

                     شنیده ام که می گذرم

                     در شولای باران دیگری

                      بر شانه های من.

                                                     بیژن نجدی

../. من ،من را از دیگران گرفتم و خودم شدم

../..من و باران یکدیگر را خیس می کنیم.. در خیابان های خشکِ چتر آلود !