باد برخاست و خاشاکش چشمانم را گرفت.

سخنان من به باد می مانست و

به خاشاک:

 این ما نیستیم که زندگی می کنیم،

 زمان مارا زندگی می کند.

                                     اکتاویو پاز

  رگبار تلخ دورنگی دشنه زد به تارو پودم

  از غم نامردمی ها مرده ذرات وجودم

  دیگه باورم نمیشه که هنوزم زنده هستم

  گرچه میدونم که پاکی شده باعث شکستم

اگر شاعر وقتی که این ترانه رو می سروده حسی رو داشته

که من الان – و شاید همیشه – دارم

پس انسان خیلی زیباییه

دوشنبه

 هنوز معلوم نیست که کی باید روی این کاغذا چیزی از درس نوشته بشه

تا الان سه روزه اینارو آوردم امّا خبری از تشکیل کلاس نیست

با شهرداری قرارداد بسته ام. با مهندسین نقشه کش اش
طرح از من، نقشه از آنها

                   دیوار کشیدن از عمله‌ی بنا، رج زدن با شاگرش ..

                                                            همه با هم رو به سوی ساخت دیوارهای بلند !
دیواری به پهنای رفاقتمان
                   به بلندای عادت تلخ ِ تنهایی
                                              دیواری دور تا دور من ...
                                                                             من بی تو !

این حال من بی توست     بغص غزلی بی لب

شعر و غزلی که هست.. امّا نمیاد!

بر این نوشته پیچکی پیچیده است.