| |
| سه شنبه 20 بهمن ماه سال 1388 |
|
معشوقه های مُرده و افسوس های تلخ تابوت های گمشده در قبر های نو یک آسمان سکوت صد کوچه پنجره در آستانه ی دیدارِ یک سقوط! |
|
| |
| سه شنبه 20 بهمن ماه سال 1388 |
| ۱۹ بهمن! |
با ستاره ها، سوارخ، شد تنِ شبِ بیداد! |
|
| |
| یکشنبه 18 بهمن ماه سال 1388 |
|
به گوشِ شب، زِ شکستن بخوان که می شکند! |
|
| |
| شنبه 17 بهمن ماه سال 1388 |
| بهمنبرف |
برف رویید رویِ خاکستر رویِ خاکستریِ یک سیگار که تمامِ توانِ مردُمِ درد در نفس های آن هدر می شد! برف رویید روی خاکستر روی خاکستریِ یک سیمان که تنِ مرَدهای سرخ نهاد سال ها زیرِ آن نهان بود و در تپش های گور می پوسید! برف رویید و بویِ خون بر خاک، با شکوهی سپید بارور است. با زمین سرد نیست دیگر برف! دیگرش گاهِ سوگواری نیست! دیگر از یخ، دلش نمی لرزد با تنِ بهمن و جوانه ی برف، از زمین، بغضِ آسمان رویید! |
|
| |
| جمعه 16 بهمن ماه سال 1388 |
| بهمنِ ما! |
دود بر می خیزد.. چیزی بر زمین نمی ریزد، بلکه با فشار به تن آسفالت فرو می رود. زمستان هرگز بدونِ اسفند، به بهار نمی رسد. دود بر خواهد خاست و صدا.. بوی سرخ و سپید می آید! |
|
| |
| پنجشنبه 15 بهمن ماه سال 1388 |
| گفته بودی: رفتن! |
که بروم، که بروم، کجا؟ که بروم، خیابان! که بروم، که بروم، کجا؟ که بروم، کوچه! که بروم، که بروم، چرا؟ که بروم، برف می بارد! / گفته بودی: ماندن! گفته بودی : همیشه استثناء گفتم: استثنائش با من! با م. راما |
|
| |
| سه شنبه 13 بهمن ماه سال 1388 |
| بهمنِ بد! |
در بهمن ماه، راحت شعر نمی شوم و هر وجودی که در من اعلامِ بودن می کند، نیاز به سزارین دارد! |
|
| |
| سه شنبه 13 بهمن ماه سال 1388 |
|
سرم به فلسفه خورد، دلم به شعله ی شعر. زبانِ منطقِ من لال است. رضا مقصدی |
|
| |
| دوشنبه 12 بهمن ماه سال 1388 |
|
شبی، نیلوفری شد من گذشتم از آوارِ تمامِ خستگی ها! با تشکّر از ایرج جنتی.. |
|
| |
| یکشنبه 11 بهمن ماه سال 1388 |
|
برف از زمین گریخت و انسان، سکوت کرد! |
|
| |
| شنبه 10 بهمن ماه سال 1388 |
| بهمنشب |
هرکس نشد به شعر، کنارم نشیند و با من زِ راهِ درد به فردا نگه کند! در اولین صفحه ی سفیدِ گزیده شعرهای نصرت، نوشتم! وقتی کسی که با دوری اش اذیتت می کند، روز تولّدت را به همه یادآوری می کند! |
|
| |
| جمعه 9 بهمن ماه سال 1388 |
| بهمندست |
دوباره من وهزاران درختِ پیوندی که دستِ من دلِ خود را به شاخشان بخشید، ولی زِ میوه ی آنها هنوز، هیچ نچید! |
|
| |
| پنجشنبه 8 بهمن ماه سال 1388 |
|
برای هشتم بهمن، کسی نبود و نیست، که دست خاطره سازش، کنارِ شعرِ حضور، پناهواره ی آواره گیِ من باشد! |
|
| |
| چهارشنبه 7 بهمن ماه سال 1388 |
| بهمنانه |
هر روزِ بهمن ماه، دردی بی دریغ است! |
|
| |
| سه شنبه 6 بهمن ماه سال 1388 |
| برفانه |
در تنم پروازی ست، که زِ هنگامه ی برف، بر نفَس بازیِ اِدراکِ زمین می بارد! |
|
| |
| دوشنبه 5 بهمن ماه سال 1388 |
|
.. دیگر نمی توانم، آنک ابر. دیگر نمی توانم، اینک رعد. دیگر نمی توانم، هان رگبار! باصدهَزار در قفس آیا چه رفته است؟ با صدهَزارِ عشق، که در باغِ آرزو خواندند. با صدهَزار جنگل، با صدهَزارِ شهر، با صدهَزارِ سرخ، که روی شمالِ شب راندند، و روی شاخسارِ خیابان ها، در کوچِ ناگهانِ زمستانی، رگبارِ بالِ خونین افشاندند! دیگر نمی توانم.. سعید سلطانپور |
|
| |
| یکشنبه 4 بهمن ماه سال 1388 |
|
هر روز صبح، شهر، از خواب که می خیزد، می فهمد که مُرده است.. |
|
| |
| شنبه 3 بهمن ماه سال 1388 |
| من هیچ نمی گویم.. تا صدای شعرانه گی ام برسد! |
| |
|
| |
| جمعه 2 بهمن ماه سال 1388 |
|
دروازه را به رویِ شبم بستم. گفتم با آفتابِ خاطره بنشینم! رضا مقصدی |
|
| |
| پنجشنبه 1 بهمن ماه سال 1388 |
|
کسی صدایم نمی زند انگار. دیگر به اندازه ی یک سنگِ قبر هم ارزش ندارم. بهتر است در همین گوشه کنار بنشینم و زنده زنده بپوسم! |
|
| |
| شنبه 26 دی ماه سال 1388 |
| در شستشویِ زخم |
خیابان های من خیسند از بارانِ بی باکی که می بارد به رویِ زخم های سرزمینِ درد! |
|
